Articles by "ΙΣΤΟΡΙΑ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

blogsitegr στις 4:20 π.μ. 0

Η σχέση της ανθρωπότητας με το φυτό κάνναβη χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Καλλιεργήθηκε από τα τέλη της νεολιθικής εποχής στην Κίνα, στην Ινδία, στη Μεσοποταμία, στην  Αίγυπτο και στην Αρχαία  Ελλάδα. Η παραγωγή και η χρήση της κάνναβης αποτελούσε ανέκαθεν φλέγον ζήτημα για τις κοινωνίες μας. Διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη διατροφή, στην ιατρική, στις θρησκευτικές τελετουργίες, ως ψυχαγωγική ουσία και ως πρώτη ύλη στην παραγωγή προϊόντων. Σε αντίθεση με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, ο Χριστιανισμός  αρνείται κατηγορηματικά τη «θεϊκότητα» της κάνναβης.
   
Μετά τη σύσταση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους ξεκίνησε η καλλιέργεια της κλωστικής κάνναβης για εμπορικούς σκοπούς, μέχρι την τελική απαγόρευσή της το 1957. Η χώρα μας μαζί με την Τουρκία και την Αίγυπτο αποτελούσαν σημαντικές εξαγωγικές δυνάμεις κάνναβης. Η  χρήση ήταν ελεύθερη και καλλιεργείτο σε πρόσφορα και αποδοτικά εδάφη όπως αυτά της Πελοποννήσου. Το 1870 οι Νόμοι Αρκαδίας και Αργολίδας πρωτοστατούσαν στην καλλιέργεια της ευφορικής και κλωστικής κάνναβης.
   
Η Τρίπολη από τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε κέντρο καλλιέργειας και εμπορίας χασίς. Πρώτος εισήγαγε τους σπόρους του χασίς στην Τρίπολη ο Γεώργιος Μακρόπουλος, γαμπρός του τότε δημάρχου Τριπόλεως Αθανασίου Γρηγορόπουλου. Μετανάστες από την Ανατολή, την Αίγυπτο, την Κύπρο με υπουργική διαταγή, δίδαξαν στον Δήμο Ορχομενού Μαντινείας τη μεθοδολογία της καλλιέργειάς της. Η εφημερίδα της εποχής εκείνης «Μορέας» αναφέρει ότι το 1904 η παραγωγή στη Μαντινεία ανερχόταν στις 5.000.000 οκάδες. Το χασίς εξάγονταν στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη του το κατέτασσε ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου. Οι περισσότερες κατασχέσεις στην Τύνιδα της Τυνησίας είχαν σφραγίδα ελληνικών εργοστασίων, με κυριότερο τον οίκο «Σταύρου Κοτσακέ εν Τριπόλει».
          
Υπήρχαν οι ποικιλίες καννάβι και ινδικό καννάβι. Διέφεραν ως προς το ότι το καννάβι δεν είχε καθόλου οσμή. Τα δενδρύλλια ορθώνονταν σε ύψος 1 με 2 μέτρα και είχαν  πάχος 1 με 3 εκατοστά. Τα φύλλα ήταν στενά και στο τελείωμά τους σαν το πριόνι. Η σπορά γινόταν από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο με την ίδια διαδικασία της σποράς του σιταριού. Τα δενδρύλλια ωρίμαζαν μέχρι τον Αύγουστο, τα σκάλιζαν, έδιωχναν τα άγρια χόρτα, τα έκοβαν και τα άπλωναν στο χωράφι να ξεραθούν για 10 μέρες. Τελικά τα μάζευαν σε δεμάτια και τα αποθήκευαν. Χαρακτηριστικές αναφορές της επίδρασης κατά τη συγκομιδή τους είναι ότι οι νεαρές κοπέλες της περιοχής, όταν έφευγαν από το χωράφι καθ’ οδόν προς το σπίτι τους, ήταν πάντα εύθυμες αλλά και πειρακτικές, σε σημείο θράσους, απέναντι στους περαστικούς.
   
Στα εργαστήρια χασίς εργαζόταν πολύς κόσμος, μέχρι γυναίκες και παιδιά. Η κατεργασία πραγματοποιόταν το χειμώνα, εποχή ακατάλληλη για γεωργικές εργασίες. Ξεχώριζαν το ξύλο από τα φύλλα και τον σπόρο. Τα φύλλα τα έτριβαν αρχικά πάνω σε ειδικό συρμάτινο τελάρο με χοντρές τρύπες κι έπειτα σε τελάρα με πιο ψιλές τρύπες ώστε να απομονώνονται οι σπόροι. Τα

φύλλα γίνονταν σκόνη, η οποία λόγω της ουσίας που περιείχαν σχηματιζόταν σε μία μάζα και κοβόταν σε πλάκες για κάπνισμα. Οι δε σπόροι πωλούνταν. Οι νοικοκυρές άπλωναν τους κορμούς των δενδρυλλίων  στις αυλές των σπιτιών ή στα αλώνια και τους  χτυπούσαν με ραβδί ώσπου να φύγουν τα υγρά από τον κορμό. Τη φλούδα του κορμού που απέμενε τη στέγνωναν στον ήλιο. Έπειτα σχημάτιζαν μπάλες (τουλούμπες), τις έγνεθαν με τη ρόκα κι έκαναν κλωστές.
   
Το χασίς το συσκεύαζαν σε χειροποίητα μικρά υφασμάτινα σακίδια, πάνω στα οποία τυπώνονταν με μαύρο ή κόκκινο μελάνι το σήμα του εργοστασίου, το όνομα και η διεύθυνση του εργοστασιάρχη. Κάθε παραγωγός διέθετε ξεχωριστό διακριτικό σήμα για το προϊόν του. Ο ελέφαντας ήταν σήμα του κτηματία Πέτρου Καραμάνου στο χωριό Στενό. Η ποιότητά του καθοριζόταν ανάλογα με τη χρονιά όπως στο κρασί.
   
Ο Γάλλος περιηγητής Henry de Monfreid επισκέφτηκε ο ίδιος την οικογενειακή επιχείρηση Καραμάνου στο Στενό για να εμπορευτεί χασίς. Αναφέρει ότι υπήρχε οργανωμένο δίκτυο Ελλήνων, οι οποίοι αναλάμβαναν να συνοδεύσουν τους υποψήφιους πελάτες και να πάρουν τις τελωνειακές άδειες. Στο δίκτυο αυτό συμμετείχαν όχι μόνο άνθρωποι του περιθωρίου αλλά και μορφωμένοι, της καλής κοινωνίας, άνδρες και γυναίκες, μαζί με τους απαραίτητους μεταφραστές και τα ανάλογα τηλεγραφήματα. Από το Στενό θα φόρτωναν την παραγγελία του στον σιδηρόδρομο και από τον Πειραιά με ελληνικό ατμόπλοιο θα μεταφερόταν στη Μασσαλία.
   
Ο περιηγητής δεν παρέλειψε να θαυμάσει την εργατικότητα, το πνεύμα οικονομίας, τη μυστικότητα, τη φιλοξενία των Ελλήνων και την ομορφιά της ελληνικής φύσης. Ο πελάτης είχε δικαίωμα δοκιμής του καπνού του χασίς. Το μέγεθος της φλόγας ήταν ανάλογο της  ποιότητάς του. Η σοδειά είχε αποθηκευτεί σε σκοτεινό υπόγειο, όπου εργάτες  χτυπούσαν με τα μπαστούνια τους σάκους για να κονιορτοποιήσουν το περιεχόμενο. Μετά φυλάσσονταν ολονυχτίς σε σιταποθήκη μέχρι το πρωί. Ακολουθούσε το κοσκίνισμά του από τις γυναίκες σε ειδικό τραπέζι και οι άντρες το τοποθετούσαν σε λεκάνες για να ομογενοποιηθεί. Μια υδραυλική πρέσα σχημάτιζε ομοιόμορφα μικρά σακίδια προς πώληση.
   
Υπήρχαν πολλά εργαστήρια στην Τρίπολη όπως του Αγγελίδη , Β. Βαφειόπουλου με 15 εργάτες στην οδό Σπετσεροπούλου και Νικηταρά, ο Κ. Θαλασσινός, του Γεωργίου Σ.  Κωτσάκη με 20 εργάτες στην οδό Ταξιαρχών, του Π. Καράκαλου με 25 εργάτες, ο Τ. Καρακάλος, ο Σ. Καραμάνος, ο Γ. Καραχάλιος, ο Π. Καραχάλιος, ο  Π. Λυμπερόπουλος, ο Δ. Ματζαγριωτάκης, ο Ι. Μαυρόγιαννης, ο Κ. Μικρούλης, ο Γ. Μουτσόπουλος, ο Ν. Μουτσόπουλος, ο Γ. Μπακόπουλος, ο Δ. Ματζαγριωτάκης, ο Κ. Μαυρόγιαννη, ο  Μιχ. Κουγιούφας, ο Πέτρος Καραμάνος, ο Μ. Πετρόπουλος, ο Αργύρης Παπαοικονόμου, ο  Γ. Σπορίδης, ο Κ. Σπορίδης.
     
Η καλλιέργεια σταμάτησε εξαιτίας επίμονων πιέσεων της βρετανικής διπλωματίας ότι δεν θα αγόραζαν εις το εξής ελληνική σταφίδα, αν δεν έπαυε η καλλιέργεια κι η εξαγωγή χασίς. Δύο εκδοχές αιτιολογούν την εκβιαστική πίεση των Άγγλων. Η πρώτη, ότι αντιμετώπιζαν μεγάλο πρόβλημα στην Αίγυπτο λόγω του ότι οι Αιγύπτιοι εργάτες κάπνιζαν πολύ χασίς με συνέπεια τη μείωση της ντόπιας παραγωγής. Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι με την κυκλοφορία του ινδικού χασίς θα αποκόμιζαν τεράστια οικονομικά οφέλη, αφού η Ινδία ήταν δική τους αποικία. Ως αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής, η Ελληνική Κυβέρνηση το 1906 επέβαλε φόρο στην καλλιέργεια χασίς και τελωνειακούς περιορισμούς.
   
Το 1919 η Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε θέσει ως όρο να καταργηθεί η καλλιέργεια και εμπορία χασίς λόγω εθισμού κι επιβλαβών επιπτώσεων στην υγεία. Η Ελλάδα ακολούθησε τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη και με το νομοθετικό διάταγμα της 7/11/1925 θεσπίστηκε η απαγόρευση  εμπορίου χασίς για δέκα χρόνια, έως την 1η Ιανουαρίου 1936. Σκοπός ήταν να εξαντληθούν τα αποθέματα και να διατεθούν στο εξωτερικό, ώστε να μην ζημιωθούν οικονομικά. Κατά συνέπεια άρχισε να μειώνεται το εργατικό δυναμικό στα χασισοεργαστήρια και οι καλλιεργητές στη Μαντινεία άρχισαν να καλλιεργούν άλλα είδη.
   
Μετά την δικτατορία του Μεταξά επεβλήθησαν σκληρά μέτρα με αποτέλεσμα να σταματήσει οριστικά η καλλιέργεια κι εμπορία χασίς. Στις εκλογές του 1920, όταν ήρθε στην Τρίπολη για την προεκλογική περιοδεία ο Λεβιδαίος Αλέξανδρος Παπαναστασίου, υπουργός της Κυβέρνησης Βενιζέλου, οι συμπατριώτες του τον παρακάλεσαν να βοηθήσει στην αναστολή της απόφασης του νόμου της απαγόρευσης καλλιέργειας χασίς. Ο διακεκριμένος πολιτικός όχι μόνο δεν ενήργησε θετικά στο αίτημα των συμπατριωτών του, αλλά συνέστησε στον Νομάρχη να επιβάλει πιο αυστηρά μέτρα.
   
Το 1932 το Ελληνικό Κράτος απαγορεύει την καλλιέργεια και κατοχή ινδικής καννάβεως. Ο δήμαρχος Ορχομενού Μαντινείας Γ. Κ. Μακρής αναφέρει ότι από τις αποζημιώσεις των καλλιεργητών παρακρατήθηκε ένα ποσοστό και ότι αυτά τα κρατικά έσοδα στήριξαν έργα υποδομής  στην Πελοπόννησο.
ΧΡΗΣΤΟΣ Η. ΜΗΤΣΙΑΣ - arcadiaportal.gr
Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 4:29 π.μ. 0
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Ήταν το 1866 όταν ο Σπένσερ Κλαρκ, επικεφαλής του Εθνικού Νομισματοκοπείου της Αμερικής, αποφάσισε να τυπώσει το δικό του πρόσωπο πάνω στο χαρτονόμισμα, εκεί που κανονικά ήταν να φιγουράρει ο εξερευνητής Γουίλιαμ Κλαρκ.
Και εννοείται ότι δεν είχε καμιά εξουσιοδότηση για κάτι τέτοιο!
Μιλάμε ωστόσο για μια εποχή που οι ΗΠΑ είχαν εγκαινιάσει μόλις τα κλασματικά χαρτονομίσματα και ο Κλαρκ, λόγω της θέσης του (την οποία κράτησε από το 1862-1868), μπορούσε να έχει λόγο στον σχεδιασμό τους.
Από το 1862-1876, το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ είχε προχωρήσει στο εν λόγω κλασματικό σύστημα για να παλέψει την ολοένα και αυξανόμενη έλλειψη νομισμάτων. Στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, οι πολίτες άρχισαν να αποθηκεύουν τα μεταλλικά νομίσματα, εξαιτίας των πολύτιμων υλικών από τα οποία ήταν καμωμένα, και παρατηρήθηκε μεγάλη έλλειψη στην αγορά.
Ως απάντηση, το αμερικανικό Δημόσιο υιοθέτησε ένα μέτρο κατά το οποίο μια νέα σειρά τραπεζογραμματίων αντιπροσώπευαν τώρα σεντς παρά ολόκληρα δολάρια. Τα κλασματικά αυτά χαρτονομίσματα ήταν μικρότερα σε μέγεθος από τα δολάρια και αντιπροσώπευαν αξίες 3 σεντς, 5 σεντς, 10 σεντς, 25 σεντς και 50 σεντς.
ccaortouuurnnffetr3
Στο τρίτο λοιπόν τύπωμα του χαρτονομίσματος των 5 σεντς μπαίνει στην ιστορία μας ο ανώτατος δημόσιος υπάλληλος. Το Κογκρέσο του είχε παραγγείλει να τιμήσει στο νέο χαρτονόμισμα τον Γουίλιαμ Κλαρκ, του γνωστού εξερευνητικού διδύμου Λιούις και Κλαρκ. Το σχετικό φιρμάνι που έφτασε στο Νομισματοκοπείο έγραφε όμως απλώς «Κλαρκ», δεν ξεκαθάριζε υποτίθεται σε ποιον Κλαρκ αναφερόταν, μια χρυσή ευκαιρία για τον ματαιόδοξο Σπένσερ Κλαρκ δηλαδή, παρά το γεγονός ότι εκείνος γνώριζε καλά ποιον Κλαρκ ήθελαν να τιμήσουν οι πολιτικοί άντρες των ΗΠΑ μιας και ήταν στο Κογκρέσο όταν είχε ληφθεί η απόφαση!
Ο «άλλος» Κλαρκ άδραξε λοιπόν την ευκαιρία και τύπωσε πράγματι τα νέα χαρτονομίσματα με το πρόσωπό του τον Φεβρουάριο του 1866, κάτι που εξαγρίωσε όσο να πεις το Κογκρέσο. Το οποίο είχε ήδη στο στόχαστρο τον δημόσιο υπάλληλο ήδη από το 1864, όταν έφτασαν επισήμως στη Βουλή των Αντιπροσώπων καταγγελίες υφισταμένων του πως είχε μετατρέψει το Νομισματοκοπείο σε «οίκο οργίων και μεθυσιών».
ccaortouuurnnffetr1
Οι υπάλληλοί του τον κατηγορούσαν πως τις γυναίκες που έπαιρνε στη δούλεψή του τις διάλεγε αποκλειστικά με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά παρά τις ικανότητές τους, δελεάζοντάς τες κατόπιν «με στρείδια και μπίρα και κάνοντας ανάρμοστες προτάσεις σε κείνες». Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα σκανδαλολογίας ήρθε η αχαρακτήριστη κίνηση του δημόσιου υπαλλήλου που είχε μετατρέψει το Νομισματοκοπείο σε τσιφλίκι του. Εξοργισμένοι οι γερουσιαστές, πέρασαν αμέσως (στις 7 Απριλίου 1866) ένα κατεπείγον νομοσχέδιο που απαγόρευε να απεικονίζονται πάνω στα χαρτονομίσματα της χώρας άνθρωποι εν ζωή. Ήταν μάλιστα τέτοια η οργή τους που επέκτειναν το μέτρο σε όλα, από τα κρατικά ομόλογα μέχρι και τα γραμματόσημα!
Ο γερουσιαστής της Πενσιλβάνια έβγαλε από την τσέπη του ένα τέτοιο χαρτονόμισμα των 5 σεντς στην Ολομέλεια λέγοντας πως πάνω του δεν είναι τυπωμένος ούτε ο Τζορτζ Ουάσιγκτον ούτε κάποιος άλλος μεγάλος άντρας της αμερικανικής ιστορίας, παρά ο άνθρωπος που επιβλέπει το τύπωμα των χαρτονομισμάτων!
ccaortouuurnnffetr2

Μόνο που σύντομα το Κογκρέσο θα συνειδητοποιούσε αποτροπιασμένο πως ο νόμος που είχε μόλις ψηφίσει δεν είχε ισχύ στα ήδη τυπωμένα τραπεζογραμμάτια. Θα χρειαζόταν μια δεύτερη και αρκούντως φωτογραφική διάταξη τον Μάιο του 1866 που απαγόρευε «την έκδοση χαρτονομισμάτων με ονομαστική αξία κάτω των 10 σεντς» ώστε να σταματήσει ο Κλαρκ να τυπώνει τη φάτσα του…
Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 6:49 π.μ. 0


loading...

Μια γυναίκα γυμνή, εκτεθειμένη στα αδηφάγα βλέμματα των δικαστών.

 Ο ρήτορας Υπερείδης που την υπερασπίζεται στη δίκη, έχει μόλις τραβήξει από πάνω της τον γαλάζιο μανδύα που φορούσε. Μηχανεύτηκε αυτό το κόλπο για να δουν τη φυσική της ομορφιά οι δικαστές και να τη λυπηθούν.
Την είχε κατηγορήσει ο ρήτορας Ευθίας, ότι προσπαθεί να φέρει μια νέα θεότητα μέσα στα τείχη των Αθηνών. Η ιστορία θέλει τον Ευθία να τη διεκδικεί, και την ίδια να τον απορρίπτει. Εκείνος για να την εκδικηθεί την κατηγόρησε για ασέβεια προς τα θεία και την μήνυσε στην Ηλιαία.

 Ο Υπερείδης υπήρξε εραστής της, λένε μάλιστα ότι πλήρωνε 100 φορές παραπάνω από το κανονικό στη Φρύνη. Ήταν μαθητής του Ισοκράτη και του Πλάτωνα. Ο Ευθίας για να αντιμετωπίσει την ευγλωττία του Υπερείδη κατέφυγε στον ρήτορα Αναξιμένη από την Λάμψακο, δάσκαλο του Αλεξάνδρου και συνέταξε μαζί του το κατηγορητήριο.

 Αν και δεινός ρήτορας, ο Υπερείδης δεν κατάφερε να πείσει με τα λόγια όλους τους Ηλιαστές. Θυμήθηκε τότε μία αλληγορία του Λυσάνδρου και αφού άρπαξε τη Φρύνη από το χέρι φέρνοντάς τη μπροστά για να μπορούν να τη βλέπουν όλοι τράβηξε τον μανδύα της απογυμνώνοντας τη και ρώτησε: «Ποιος από εσάς θα καταδικάσει τη δύναμη και το κάλλος της Θεάς;» Το μοναδικό θέαμα, εντυπωσίασε τα μέλη του δικαστηρίου που την αθώωσαν πανηγυρικά. Πολλοί, μάλιστα, αναφώνησαν πως είναι η θεά Αφροδίτη.

 Λέγεται ότι η διάσημη εταίρα ήταν πάρα πολύ πλούσια, τόσο μάλιστα που θέλησε κάποτε -σύμφωνα με τον Καλλίστρατο- να ανοικοδομήσει τα τείχη της Θήβας, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Μέγα Αλέξανδρο (το 336 π.Χ). Με έναν όρο. Να τοποθετηθεί εκεί μία επιγραφή που να λέει: «Καταστράφηκαν από τον Μ. Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα». Όπως ήταν φυσικό, οι αρχές της πόλης δεν δέχθηκαν ποτέ κάτι τέτοιο.

 Υπήρξε μία από τις πιο έντονες παρουσίες της αρχαιότητας και όχι μόνο για το φυσικό της κάλλος. Ήταν καλλιεργημένη, εύστροφη και ετοιμόλογη.
Ένα βράδυ έτρωγε στο ίδιο τραπέζι με κάποιον που μύριζε σαν τράγος. Σήκωσε ένα δέρμα χοιρινό και του είπε, «λάβε και τούτο τράγε», μια φράση που έχει διπλή σημασία. Η μία είναι «πάρ’ το κι αυτό τράγε» κι η άλλη «παρ’ το και τούτο και φά’ το». Ο Ευστάθιος διασώζει τη φράση της ελαφρώς παραλλαγμένη (λάβε και κατάτραγε).

 Ένας από τους πιο πιστούς εραστές της λέγεται ότι ήταν ο Πραξιτέλης, τον οποίο φαίνεται και η ίδια να αγάπησε πραγματικά. Την είδε για πρώτη φορά στη διάρκεια μιας γιορτής στην Ελευσίνα. Η Φρύνη, αν και δεν εξέθετε το υπέροχο κορμί της δημοσίως, εκείνη την ημέρα έκανε μια εξαίρεση και, χωρίς καμία ντροπή, έλυσε τα μαλλιά της, έβγαλε το πέπλο της και βούτηξε στη θάλασσα.
Η σχέση της με τον Πραξιτέλη διήρκεσε πολύ. Ο γλύπτης, έφτιαξε τρία αγάλματα που αναπαριστούν τη Μούσα του. Την Αφροδίτη της Κνίδου, ένα δεύτερο από πεντελικό μάρμαρο που δώρισε στη γενέτειρά της, τις Θεσπιές κι ένα τρίτο, ολόχρυσο, που στήθηκε στους Δελφούς.

 Υπήρξε εταίρα, όμορφη και προκλητική μέχρι τα γεράματά της.
bovary.gr
Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 4:13 μ.μ. 0

Αν ο Αλ Καπόνε έστρωσε το έδαφος μετατρέποντας τον υπόκοσμο σε οργανωμένο συνδικάτο εγκλήματος, η Ιστορία επιφύλαξε για την ισχυρή τριανδρία Λουτσιάνο, Κοστέλο και Λάνσκι έναν σαφώς πιο δαφνοστεφανωμένο ρόλο.
Αυτοί έμελλε να είναι οι τρεις γκάγκστερ που πήραν τη Μαφία από το χέρι και από συμμορία κακοποιών τη μεταμόρφωσαν σε πανεθνική οργάνωση εγκλήματος βασισμένη πια σε νόμιμες επιχειρήσεις-βιτρίνα.
Οι τρεις αρχιτέκτονες του οργανωμένου εγκλήματος πέρασαν στα εγκληματολογικά κιτάπια ως οι απόλυτοι εγκέφαλοι του σύγχρονου οργανωμένου εγκλήματος, ενορχηστρώνοντας τη στροφή του υπόκοσμου σε νόμιμη εμπορική δραστηριότητα.
Η μοντέρνα πια αμερικανική Μαφία μεταμορφώθηκε οργανωτικά και επιχειρησιακά μέσα σε μια νύχτα, κάτω από τη σιδηρά και αιμοβόρα ηγεσία του οραματιστή Τσαρλς Λουτσιάνο, που οι φίλοι αποκαλούσαν «Λάκι», του «πρωθυπουργού του υποκόσμου» Φρανκ Κοστέλο, και του «Μαφιόζου Λογιστή» Μέγιερ Λάνσκι.
Οι τρεις τους εντάχθηκαν στο εγκληματικό συνδικάτο του Μασερία το 1920 και μέχρι το 1925, ο 28χρονος Λάκι ήταν το δεξί του χέρι, επιβλέποντας όλες τις παράνομες δραστηριότητες. Ο Λουτσιάνο εκτοξεύτηκε στην κορυφή της ιταλικής Μαφίας από τον ρόλο που διαδραμάτισε στον πόλεμο του Μασερία με τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο, του «Νονού των Νονών»: ο φοβερός «Πόλεμος του Καστελαμάρε» (από την ιταλική γενέτειρα του Μαραντζάνο) ξεκαθάρισε το τοπίο και με τη λήξη του απέδωσε το σύγχρονο πρόσωπο της Κόζα Νόστρα.
Ο Λουτσιάνο ήταν ο νέος «Νονός των Νονών» και είχε δίπλα του διαχρονικά τα συνεταιράκια που τον εκτόξευσαν στην κορυφή. Οι τρεις τους κατάλαβαν νωρίς πως ο τίτλος του «Νονού των Νονών» θα οδηγούσε σε νέα αιματηρά ξεκαθαρίσματα, γι’ αυτό και ο Λουτσιάνο τον αποποιήθηκε ιδρύοντας τελικά τη μαφιόζικη Επιτροπή των πέντε μεγάλων οικογενειακών για το μοίρασμα της εγκληματικής πίτας.
Εκεί που το επιχειρηματικό δαιμόνιο και οι λογιστικές ικανότητες του Λάνσκι θα δικαιώνονταν δηλαδή. Γεννημένος στις 4 Ιουλίου 1902 σε πολίχνη της σημερινής Λευκορωσίας, ο ρωσοεβραίος εμιγκρές μετακόμισε οικογενειακώς στις ΗΠΑ το 1911 και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου και γνώρισε το 1920 τους Μπάγκσι Σίγκελ και Λάκι Λουτσιάνο, σε μια δυστυχή περίσταση για την αμερικανική καθημερινότητα.
Με τον Μπάγκσι ίδρυσε το εγκληματικό συνδικάτο «Μαφία Μπαγκς και Μέγιερ», που θα γινόταν τελικά γνωστό ως «Μεγάλοι Έξι», έχοντας υπό την επίβλεψή του όλον τον τζόγο της Φλόριντα, της Νέας Ορλεάνης αλλά και της Κούβας. Ακόμα και στις Μπαχάμες και το Λονδίνο έφτασε η τζογαδόρικη δράση του, καθώς σύνορα για τον Λάνσκι πρακτικά δεν υπήρχαν.
Μέχρι το 1960, το βιογραφικό του μετρούσε αναρίθμητες παράνομες δραστηριότητες, από ναρκωτικά και πορνεία μέχρι εκβιασμούς και πορνογραφικές δραστηριότητες, εκτοξεύοντας την προσωπική του περιουσία στα 300 εκατ. δολάρια (όπως ανασυγκροτείται από τα υπομνήματα του FBI το 1963). Έχοντας το μεγαλύτερο μερίδιο στα καζίνο του Λας Βέγκας από οποιονδήποτε άλλο «νονό» και με τις διασυνδέσεις του να απλώνονται κυριολεκτικά παντού, ήταν πρακτικά στο απυρόβλητο, σκαρφαλώνοντας στις πρώτες θέσεις της Κόζα Νόστρα και όντας ένα από τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά της περιόδου.
Παρά το γεγονός ότι ήταν βαρόνος της εβραϊκής Μαφίας, διατήρησε διαχρονικά στενές σχέσεις με την ιταλική Μαφία, συμβάλλοντας έτσι τα μέγιστα στην αναδιανομή της εγκληματικής πίτας. Το 1970 λίγο έλειψε να τον τσακώσουν για φοροδιαφυγή, γι’ αυτό και το έσκασε για Ισραήλ μεριά, αν και εκδόθηκε τελικά στις ΗΠΑ για να δικαστεί και λίγο αργότερα όλες οι κατηγορίες θα αποσύρονταν λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του!
Ο Μέγιερ πέθανε ελεύθερος και ωραίος στο Μαϊάμι από καρκίνο των πνευμόνων το 1983, όντας πια στα 81 του και ένας από τους πιο πετυχημένους οικονομικά «νονούς», αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν άνθρωποι υπεράνω του νόμου…

Πρώτα χρόνια

llannskkyserert1
Ο Μέγιερ Λάνσκι γεννιέται στις 4 Ιουλίου 1902 σε κωμόπολη της δυτικής Λευκορωσίας σήμερα, τμήμα τότε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μέσα σε οικογένεια πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Γι’ αυτό ίσως και απαντούσε πάντα «Πολωνία», όταν τον ρωτούσαν πού είχε γεννηθεί.
Η φαμίλια υπέστη διωγμούς λόγω της εβραϊκής καταγωγής της και μάζεψε κάποια στιγμή τα μπογαλάκια της για τον Νέο Κόσμο. Ο πατέρας κατέφτασε στη Νέα Υόρκη το 1909 και δύο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε εκεί, από το λιμάνι της Οδησσού, και η υπόλοιπη οικογένεια, η μητέρα και οι δυο γιοι δηλαδή.
llannskkyserert2
Η μοίρα θα φέρει τον Λάνσκι και τον Μπάγκσι Σίγκελ κοντά ήδη από τα εφηβικά τους χρόνια. Τους ένωνε η καταραμένη φτώχεια και η τραγικά δύσκολη ζωή στους δρόμους της μεγαλούπολης. Έγιναν αχώριστοι φίλοι, όπως θα γίνονταν και με τον Λάκι Λουτσιάνο, και άρχισαν μαζί τις πρώτες παράνομες δραστηριότητες στη λαθρεμπορία οινοπνευματωδών.
Παρά την απίστευτη βία στην οποία είχε εκτεθεί ως παιδί ο Μέγιερ, είχε αυτοπεποίθηση βουνό και τεράστιες δόσεις τσαγανού. Εγκαταλείπει λοιπόν το σχολείο σε νεαρή ηλικία και πιάνει το κατσαβίδι, επιδιορθώνοντας τα πάντα στη γειτονιά και βγάζοντας έτσι το χαρτζιλίκι του. Λίγο μετά θα μαθητεύσει σε συνεργείο αυτοκινήτων, καθώς τα χέρια του έπιαναν πολύ.
llannskkyserert12
Παρά το γεγονός ότι δεν ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευση, διέθετε πολύ γερό μαθηματικό μυαλό, κάτι που θα τον πήγαινε πολύ μπροστά στην εγκληματική καριέρα του…

Μπάγκσι και Μέγιερ

llannskkyserert3
Ταυτόχρονα βέβαια με την πρωινή δουλειά του, ο Μέγιερ είχε στήσει μια μικρή τζογαδόρικη επιχείρηση στη γειτονιά, έχοντας την προστασία του μέντορά του Άρνολντ Ρόθσταϊν, του λεγόμενου «Εγκεφάλου», νονού της εβραϊκής Μαφίας και ανθρώπου με τεράστια επιρροή στον υπόκοσμο του κακόφημου Ανατολικού Μανχάταν.
Ο Μέγιερ ήταν φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα, ή έτσι τουλάχιστον του πιπίλιζε το κεφάλι ο Ρόθσταϊν, κι έτσι με τον κολλητό του Μπέντζαμιν «Μπάγκσι» Σίγκελ έστησαν τη σπείρα «Μαφία Μπαγκς και Μέγιερ». Οργανωτικός εγκέφαλος ήταν ο Μέγιερ και μούσκουλα ο Μπάγκσι, ο οποίος του έσωσε μάλιστα πολλές φορές τη ζωή σε αυτά τα χρόνια, καθώς ο φίλος του μπλεκόταν διαρκώς σε καταστάσεις πολύ μεγαλύτερες από το ανάστημά του.
llannskkyserert5
Η συμμορία τους απέκτησε στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης τη φήμη μιας από τις πιο βίαιες σπείρες των δρόμων. Πέρα από το λαθρεμπόριο αλκοόλ και τον τζόγο, οι δυο τους προσλάμβαναν πληρωμένους δολοφόνους για να βγάζουν από τη μέση τους στόχους των μεγαλομαφιόζων ή να εκφοβίζουν τους κακοπληρωτές της Μαφίας.
Αυτή την εποχή το εγκληματικό δίδυμο θα γνωρίσει και τον Τσαρλς «Λάκι» Λουτσιάνο, που έτρεχε το δικό του κύκλωμα παράνομης εμπορίας οινοπνευματωδών. Λάνσκι και Λάκι θα γίνουν επίσης αχώριστοι φίλοι και ο Σίγκελ θα παραδεχτεί αργότερα πως η φιλία Μέγιερ-Λάκι ήταν πιο δυνατή από τη δική τους. Κάτι που επιβεβαιώνεται ενδεχομένως από τη βάσιμη φήμη πως ήταν ο Λάνσκι αυτός που διέταξε τη δολοφονία του κολλητού του Σίγκελ στα τέλη της δεκαετίας του 1940…

O καινοτόμος εγκληματικός νους του εβραίου κακοποιού

llannskkyserert4
Μέχρι το 1936, ο Λάνσκι διέθετε τις δικές του τζογαδόρικες επιχειρήσεις σε Φλόριντα, Νέα Ορλεάνη και Κούβα. Τα δικά του καζίνο βασίζονταν μάλιστα σε δύο πρωτοποριακούς πυλώνες, που έμελλε να γίνουν σταθερά για το οργανωμένο έγκλημα.
Κατά πρώτο, ο Λάνσκι είχε την τεχνογνωσία και το μαθηματικό μυαλό για να τρέχει μόνος του τα καζίνο του. Υπολόγισε μάλιστα τις πιθανότητες νίκης κάθε τυχερού παιχνιδιού και έχτισε αντιστοίχως το ποντάρισμα ώστε να κερδίζει πάντα το καζίνο!
Κατά δεύτερο, κάλεσε δίπλα του τη Μαφία, τόσο για να την κατευνάσει, όσο και για να εγγυηθεί εκείνη τη φυσική και «νομική» προστασία τόσο κατά των εχθρών του όσο και στα μάτια του νόμου. Η Μαφία έλεγχε την Αστυνομία, κι έτσι δεν ήταν δύσκολο να δει κανείς γιατί ο εβραίος εγκληματίας τα είχε τόσο καλά με την Κόζα Νόστρα, το πρόσωπο της οποίας εξάλλου τόσο είχε βοηθήσει να σχηματοποιηθεί.
llannskkyserert7
Ο ίδιος ήταν που ενορχήστρωσε μάλιστα τη σειρά των φόνων που θα άφηναν τον κολλητό του Λουτσιάνο στην κεφαλή της ιταλικής Μαφίας, την ίδια ώρα που η δική του θέση στην εβραϊκή Μαφία εγγυούνταν τη σχεδόν ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία του πανεθνικού πια συνδικάτου εγκλήματος.
Στα καζίνο του οραματιστή Λάνσκι επικρατούσε πάντα ψυχραιμία και δικαιοσύνη. Αν κέρδιζες, τα έπαιρνες και έφευγες. Τα τυχερά του παιχνίδια δεν ήταν ποτέ στημένα και ο ίδιος μπήκε σε μεγάλο κόπο να πείσει τα άλλα αφεντικά του οργανωμένου εγκλήματος να κάνουν το ίδιο, ώστε να μη χαλούν την πιάτσα και να φέρνουν τον νόμο στο κατόπι τους. Ειδικά τα καζίνο του στη Φλόριντα ήταν πρότυπο λειτουργίας, καθώς ο ίδιος επέλεγε προσωπικά όλο του το προσωπικό (και ειδικά τους γκρουπιέρηδες), ώστε να είναι άτομα υπεράνω υποψίας και τίμια ως το κόκαλο!
Όταν ωστόσο το 1936 ο συνέταιρός του Λάκι μπήκε στη φυλακή, εκείνος μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες για να κρατήσει τα πράγματα ήρεμα. Για να τον βγάλει μάλιστα από τη στενή, σύναψε συμφωνία με την αμερικανική κυβέρνηση, παρέχοντας 24ωρη προστασία στα πολεμικά πλοία που αγκυροβολούσαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και καραδοκώντας για γερμανούς σαμποτέρ. Η αγαστή συνεργασία κυβέρνησης και ιταλικής Μαφίας στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου, που θα απελευθέρωνε τελικά τον Λουτσιάνο, ήταν σχεδόν ολότελα δικής του σύλληψης.

Λίγο αργότερα, το 1946, ο Λάνσκι έπεισε τη Μαφία να τοποθετήσει τον άλλο του κολλητό, Σίγκελ, επικεφαλής των καζίνο του Λας Βέγκας, ολοκληρώνοντας τον γάμο εβραϊκής και ιταλικής Μαφίας. Έχοντας εξασφαλίσει τα νότα του από τους εχθρούς, τον απασχολούσε πια πολύ η περίπτωση του Αλ Καπόνε και η καταδίκη του το 1931 για φοροδιαφυγή.
Δεν ήθελε να πάθει τα ίδια, κι έτσι προέβη σε μια κίνηση που έμελλε και πάλι να γεννήσει μαφιόζικο δεδικασμένο: μετέφερε τα απίστευτα κέρδη από την αυτοκρατορία των καζίνο του σε τραπεζικό λογαριασμό στην Ελβετία, εκμεταλλευόμενος την πλήρη ανωνυμία που παρείχε στους πελάτες της ο χρηματοπιστωτικός κλάδος της Ελβετίας ήδη από το 1934.
llannskkyserert13
Στο τέλος εξαγόρασε ακόμα και off shore εταιρία της Ελβετίας, με την οποία ξέπλενε το άφθονο παραδάκι του μέσω ενός σκιώδους δικτύου συνεργαζόμενων παράκτιων επιχειρήσεων. Παρά το γεγονός ότι ο τζόγος ήταν ο θεμέλιος λίθος της αυτοκρατορίας του, ο Λάνσκι τσαλαβούτησε και σε όλες τις άλλες παράνομες δραστηριότητες του υποκόσμου.
Ιδιαίτερη μέριμνα έλαβε και για τα καζίνο του στην Αβάνα, συνεργαζόμενος στενά με τον δικτάτορα της Κούβας, Φουλχένσιο Μπατίστα, τα οποία μετέτρεψε σε πόλο έλξης της καλής κοινωνίας, καθώς όπως είπαμε ήταν πάντα καθαρά και κανείς δεν είχε κάτι να φοβάται εντός τους. Διατήρησε τα καζίνο του, και συνέβαλε με τον δικό του τρόπο στον τουριστικό αντίκτυπο της Αβάνας, μέχρι την επανάσταση του Κάστρο το 1959. Το ποσό με το οποίο λάδωνε το αμερικανο-κινούμενο καθεστώς του κουβανού δικτάτορα δεν έγινε ποτέ γνωστό, ξέρουμε πάντως ότι από τους κουλοχέρηδες του Λάνσκι στην Αβάνα και μόνο εισέρρευσαν στα ταμεία του Μπατίστα περισσότερο από 1 εκατ. δολάρια.
llannskkyserert11
Με τον Λουτσιάνο και τον Κοστέλο, διαφέντευαν πια όλη τη Μαφία, δημιουργώντας το εθνικό συνδικάτο εγκλήματος και αλλάζοντας σελίδα για το οργανωμένο έγκλημα των ΗΠΑ. Την ώρα που ένωσαν κάτω από την ηγεσία τους πάμπολλες εγκληματικές φαμίλιες των ΗΠΑ, ο Λάνσκι εγγυήθηκε ότι όλοι θα έπαιρναν τα οφειλόμενα. Η εμπιστοσύνη που απολάμβανε εντός του εγκληματικού κόσμου ήταν αυτή που έκλεινε τις συμφωνίες και άφηνε τα όπλα κατά μέρος.
Το μαθηματικό του μυαλό τον μετέτρεψε αναγκαστικά στον οικονομικό εγκέφαλο της μαφιόζικης Επιτροπής, καθώς όλοι έπεφταν στα πόδια του για να νομιμοποιήσει το μαύρο χρήμα που είχαν στην κατοχή τους. Ο Λάνσκι ήταν ο πραγματικός δημιουργός της νέας εποχής του οργανωμένου εγκλήματος και κρατήθηκε όσο περισσότερο γινόταν στα μετόπισθεν της Μαφίας. Όσο για τον αδερφό του, τον Τζέικομπ, τον έκανε τελικά διευθυντή σε ένα από τα καζίνο του στην Αβάνα και μετά σε άλλο στη Φλόριντα.

Διώξεις, φυγή και θάνατος


Κάποια στιγμή ο Λάνσκι άρχισε να επενδύει τεράστια ποσά στην κτηματομεσιτική, ενδυναμώνοντας ταυτοχρόνως το μερίδιό του στα καζίνο του Σίγκελ στο Λας Βέγκας. Τώρα έβγαζε εκατομμύρια δολάρια τόσο από τις παράνομες όσο και τις νόμιμες δουλειές του. Από το 1953 εξάλλου, όταν μπήκε για λίγο στη φυλακή από μια υπόθεση παράνομου τζόγου, έψαχνε τρόπο να ξεκόψει από τη Μαφία, καθώς φοβόταν πως θα τον τσιμπούσαν.


 Οι φόβοι του θα δικαιώνονταν το 1970, όταν θέλησε να «συνταξιοδοτηθεί» και να αποτραβηχτεί στο Ισραήλ, εν μέσω φημών για σύλληψή του. Επέλεξε το Ισραήλ λόγω της υπηκοότητας που θα έπαιρνε εύκολα ως εβραίος, κι έτσι θα ήταν στο απυρόβλητο των αμερικανικών διωκτικών αρχών.

 Δεν υπολόγισε όμως σωστά: οι ισραηλινές αρχές ξεψάχνισαν το παρελθόν του για τα επόμενα δύο χρόνια και του αρνήθηκαν τελικά τη δυνατότητα παραμονής στη χώρα λόγω της εγκληματικής του δράσης! Τον απέλασαν λοιπόν στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 1972 και συνελήφθη με το που πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο του Μαϊάμι.
Καταδικάστηκε για κάτι μικροπράγματα, όπως ασέβεια στο δικαστήριο, αν και η ετυμηγορία ανατράπηκε στο εφετείο το 1974, το οποίο λαμβάνοντας υπόψη το προχωρημένο της ηλικίας του και την κακή κατάσταση της υγείας του, τον άφησε ελεύθερο.
llannskkyserert15

 Έπασχε πράγματι από καρκίνο των πνευμόνων, ο οποίος θα του έπαιρνε τη ζωή στις 15 Ιανουαρίου 1983, όντας σε προχωρημένη πια ηλικία. Άφησε πίσω του τη χήρα του (δεύτερη σύζυγό του) και τα τρία παιδιά που είχε αποκτήσει με την πρώτη του σύζυγο, περνώντας τα στερνά του στην έπαυλή του στη Φλόριντα ελεύθερος κι ωραίος. Επισήμως δεν είχε μία, αν και οι αμερικανικές αρχές μιλούσαν για περισσότερα από 300 εκατ. δολάρια καλά κρυμμένα στις υπόγειες διαδρομές του μαύρου χρήματος…

newsbeast.gr
Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 5:30 μ.μ. 0

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

loading...



Ζηνοβία είναι το όνομα της κακοκαιρίας που πλήττει τη χώρα, όπως όρισαν οι μετεωρολόγοι - σημειώνεται ότι χρησιμοποιούνται αρχαία ονόματα με αλφαβητική σειρά.

 Ποια ήταν όμως η περίφημη Ζηνοβία;  Η Ζηνοβία (240 - 275 μ.Χ.) ήταν βασίλισσα της Παλμύρας, ρωμαϊκής αποικίας στη σημερινή Συρία, που βασίλευσε από το 267 ή 268 μέχρι το 272 μ.Χ. Το πλήρες όνομά της είναι Σεπτιμία Ζηνοβία (αραμαϊκά: Znwoya Bat Zabbai). Η ζωή της τα είχε... όλα, ενώ τα επιτεύγματά της είναι μοναδικά, ειδικά για γυναίκα, στον αρχαίο κόσμο. Ήταν από τους λίγους που κατόρθωσε να αντισταθεί στη Ρώμη και να κάνει την πατρίδα της, για ένα διάστημα, ανεξάρτητη, ενώ αν και τελικά οι Ρωμαίοι πολιόρκησαν την Παλμύρα και κατέπνιξαν την επανάστασή της, εκείνη στο τέλος τους... κατέκτησε με την ομορφιά της!

 Σημειώνεται ότι η Παλμύρα υπέστη σημαντικές καταστροφές από το Ισλαμικό Κράτος κατά το πρόσφατο διάστημα του πολέμου στη Συρία, με τους τζιχαντιστές να καταστρέφουν συστηματικά μεγάλο μέρος της αρχαίας κληρονομιάς της.

 Όπως διαβάζουμε στη Wikipedia, η Ζηνοβία ήταν μια μελαχρινή γυναίκα εκθαμβωτικής ομορφιάς, σαγηνευτική, ευφυής, θαρραλέα και υπέρμετρα φιλόδοξη, ένα πλάσμα ακαταμάχητα χαρισματικό. 'Ηταν μία από τις πιο μορφωμένες και γλωσσομαθείς γυναίκες της εποχής της - μιλούσε ελληνικά, λατινικά, αραμαϊκά, αιγυπτιακά και τις τοπικές διαλέκτους. Ήταν επιρρεπής στις απολαύσεις των αισθήσεων, αγαπούσε το θέατρο και παρακολουθούσε τα θεάματα στο ελληνικό θέατρο της πόλης.

 Η Ζηνοβία ονειρευόταν να κάνει την πρωτεύουσά της Παλμύρα όχι μόνο εμπορικό, αλλά και πνευματικό κέντρο. Στη διάρκεια της πεντάχρονης βασιλείας της (267 - 272 μ.Χ.), κατόρθωσε να μετατρέψει την υποτελή στη Ρώμη πολιτεία της σε ανεξάρτητο βασίλειο και την Παλμύρα ως μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Ανατολής.

 Ο σύζυγος της Ζηνοβίας Οδαίναθος, κυβερνήτης της Παλμύρας και υποτελής στη Ρώμη, όπως και ο πρεσβύτερος γιος και διάδοχός του Ηρωδιανός, δολοφονήθηκαν το 267 ή 268 μ.Χ. και η χήρα του Ζηνοβία ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του νεαρού γιου της Ουαμπαλάτ, που ονομαζόταν στα ελληνικά Αθηνόδωρος.
Η Ζηνοβία, η οποία ισχυριζόταν ότι είχε την καταγωγή της από την Κλεοπάτρα της Αιγύπτου, κατέστησε τον εαυτό της βασίλισσα της Παλμύρας, παίρνοντας από μόνη της τον τίτλο της Αυγούστας. Αντίθετα με το δολοφονημένο σύζυγό της Οδαίναθο, η Ζηνοβία δεν ανεχόταν να παραμένει υποτελής στους Ρωμαίους. Το 269 μ.Χ. ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Ρωμαίων, κατέλαβε πρώτα ολόκληρη τη Συρία και την Παλαιστίνη και στη συνέχεια την Αίγυπτο, κατόπιν κατέκτησε πολλές από τις ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολίας και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Ρώμη.

 Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αυρηλιανός εξεστράτευσε εναντίον της Ζηνοβίας, νίκησε το 272 το στρατό της στην Αντιόχεια και στην Έμεσα (Συρία) και πολιόρκησε την Παλμύρα.

 Η Ζηνοβία και ο γιος της Ουαμπαλάτ προσπάθησαν να διαφύγουν από την πόλη, αιχμαλωτίστηκαν όμως κοντά στον ποταμό Ευφράτη και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη το 272 μ.Χ. Κατά τη θριαμβευτική πομπή που έκανε ο Αυρηλιανός στη Ρώμη, η Ζηνοβία στολισμένη, κατά διαταγή του αυτοκράτορα, με τους πολύτιμους λίθους της και όλα τα κοσμήματά της, σύρθηκε δεμένη με χρυσές αλυσίδες πίσω από το άρμα του.

 Εντυπωσιασμένος όμως ο Αυρηλιανός από την εκθαμβωτική ομορφιά της Ζηνοβίας, αλλά και το θάρρος της να ορθώσει το ανάστημά της κατά της Αυτοκρατορίας της Ρώμης, πρόσφερε σ’ αυτή την ελευθερία της. Στη Ρώμη, η έκπτωτη «βασίλισσα της ερήμου» παντρεύτηκε ένα Ρωμαίο συγκλητικό και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της μέσα σε ανέσεις και πολυτέλεια στη ρωμαϊκή έπαυλή του κοντά στο σημερινό Τίβολι της Ιταλίας.


Δείτε κι εδώ
loading...

#




Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 8:01 π.μ. 0


loading...

Ο εμίρης Μπεσίρ του Λιβάνου και τα σχέδιά του – Η αντιμετώπισή τους από ελληνικής πλευράς – Η πραγματοποίηση της εκστρατείας και η παταγώδης αποτυχία της.


Μία από τις άγνωστες επιχειρήσεις των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, ήταν η λεγόμενη «εκστρατεία» στον Λίβανο. Ενώ η ιδέα και ο σχεδιασμός φάνταζαν εξαιρετικοί, τελικά η εκστρατεία έγινε όχι υπό την αιγίδα της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά με ιδιωτική πρωτοβουλία και κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Ας δούμε με περισσότερες λεπτομέρειες τα γεγονότα.

Οι προτάσεις του εμίρη Μπεσίρ
Στις 25 Οκτωβρίου 1824, παρουσιάστηκε στο Βουλευτικό ο Χατζηστάθης Ρέζης, που ισχυρίστηκε ότι μετέφερε προτάσεις του εμίρη του Λιβάνου Μπεσίρ και των προυχόντων της χώρας, να γίνει μια συμμαχία Ελλάδας – Λιβάνου με τελικό σκοπό την απελευθέρωση του Λιβάνου και της Κύπρου από τον οθωμανικό ζυγό. Όταν του ζητήθηκε να αποδείξει τα λεγόμενα του, ισχυρίστηκε ότι είχε χάσει τις σχετικές επιστολές στη διάρκεια των ταξιδιών του.


Σύμφωνα πάντα με τον Ρέζη, ο Μπεσίρ θα «χτυπούσε» τους Τούρκους από τη στεριά και ζητούσε ελληνικά πλοία για βοήθεια. Παράλληλα, θα έστελνε στη χώρα μας στρατιώτες και άλογα, για να βοηθήσουν τους επαναστατημένους Έλληνες.


Το Βουλευτικό δέχθηκε την πρόταση και όρισε αντιπροσώπους του για τις διαπραγματεύσεις, τον Χατζηστάθη Ρέζη, τον Αντώνιο Τζούνη, που αργότερα αντικαταστάθηκε από τον επίσκοπο Ευδοκιάδος Γρηγόριο (σημ: η Ευδοκιάδα ήταν οχυρή θέση της βόρειας Καππαδοκίας που πήρε το όνομά της από τη βυζαντινή πριγκίπισσα Ευδοκία ή Ευδοξία) και τον Κύπριο αγωνιστή Χαράλαμπο Μάλη.


Υπήρξε όμως μεγάλη καθυστέρηση. Μόλις στις 13 Ιουλίου 1825 το Εκτελεστικό ανέθεσε στον Ρέζη να συνοδεύσει και να καθοδηγήσει ως γνώστης προσώπων και πραγμάτων, τους Έλληνες απεσταλμένους που η κυβέρνηση εφοδίασε με έγγραφα προς τον εμίρη Μπεσίρ, τους ιερωμένους, τους φυλάρχους και τους προκρίτους.
Η κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του Μαυροκορδάτου ο οποίος χειριζόταν την υπόθεση, ζητούσε τη συμπαράσταση της Εκκλησίας για την αίσια έκβαση της υπόθεσης.
Έτσι, έστειλε ιδιαίτερα έγγραφα στον Πατριάρχη Αντιοχείας Μεθόδιο τον Νάξιο, τους μητροπολίτες της δικαιοδοσίας του, τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Δαμασκηνό καθώς και τους μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας.




stou3
stou4


Περισσότερο απ’ όλους, πίστευε στα οφέλη της επιχείρησης αυτής ο Ρέζης, που ζήτησε από την Κυβέρνηση 3.000 στρατιώτες και 20 πλοία τουλάχιστον για να βοηθήσουν τους Λιβανέζους. Εκτός από τον αντιπερισπασμό του Μπεσίρ κατά των Τούρκων, ο Ρέζης ισχυριζόταν ότι ο Λιβανέζος εμίρης θα έστελνε 200.000 άνδρες στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα θα ελευθερωνόταν και η Κύπρος.

Ορισμένοι Κύπριοι πρόσφυγες πληροφορήθηκαν το σχέδιο και σχεδίασαν κάποιες παράτολμες επιχειρήσεις, οι οποίες τελικά δεν έγιναν.
Τελικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στις εκστρατείες στην Κύπρο και τον Λίβανο.

Όμως, ορισμένοι οπλαρχηγοί (Χατζημιχάλης Νταλιάνης, Κριεζώτης, Βάσος Μαυροβουνιώτης κ.ά.), έμαθαν το αρχικό σχέδιο και αποφάσισαν να οργανώσουν μόνοι τους την εκστρατεία.
Ο Κύπριος Χαράλαμπος Μάλης, που ήταν όπως είδαμε από τους πρωταγωνιστές της σχεδιαζόμενης εκστρατείας, αλλά ήθελε αυτή να γίνει με την κάλυψη της ελληνικής κυβέρνησης και όχι από ιδιώτες, αντέδρασε.

Στις 29 Ιανουαρίου 1826, κατήγγειλε προς το Βουλευτικό τη μυστική αυτή κίνηση και ζήτησε να ληφθούν μέτρα εναντίον του βασικού οργανωτή της Χατζημιχάλη Νταλιάνη.
Κατά την άποψή μας, ο γεννημένος στο Δελβινάκι Πωγωνίου, στο σημερινό νομό Ιωαννίνων, Χατζημιχάλης Νταλιάνης (1775), μπορεί να χαρακτηριστεί επιπόλαιος ή παρορμητικός, σε καμία περίπτωση όμως τυχοδιώκτης, καθώς ξόδεψε σχεδόν όλη την περιουσία του που είχε αποκτήσει από το εμπόριο καπνικών προϊόντων, για τον εξοπλισμό ιππικού σώματος που πήρε μέρος σε πολλές μάχες και την αγορά πολεμοφοδίων. Σκοτώθηκε το 1828 στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης με πολλούς άνδρες του και από αυτούς προήλθε ο θρύλος για τους Δροσουλίτες




stou2
stou1


Η πραγματοποίηση της εκστρατείας και η οικτρή αποτυχία της
Η κυβέρνηση, ζήτησε από το Βουλευτικό να ληφθούν μέτρα, ώστε να μην γίνει αυτή η εκστρατεία.
Έστειλε μάλιστα σχετικές επιστολές στους προκρίτους της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών, όπως και στον Θ. Κολοκοτρώνη να ζητήσει κι αυτός με τη σειρά του από τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη να μην προχωρήσει στα σχέδιά του.

Ο Νταλιάνης, απάντησε ότι στόχος της εκστρατείας δεν θα ήταν η Κύπρος ή τα παράλια της Μικράς Ασίας, αλλά ο Λίβανος και ότι η Κυβέρνηση είχε αρχικά εγκρίνει τον σχεδιασμό της επιχείρησης και μαζί με τους άλλους οπλαρχηγούς άρχισε να οργανώνει την εκστρατεία.
Τόπος συγκέντρωσης των στρατευμάτων ορίστηκε η Κέα. Εκεί, από τον Δεκέμβριο του 1825 ως τον Φεβρουάριο του 1826, συγκεντρώθηκαν 2.000 οπλοφόροι, οι οποίοι με τις αυθαιρεσίες τους, ταλαιπωρούσαν τους κατοίκους.

Επικεφαλής τους ήταν οι Χατζημιχάλης Νταλιάνης, Νικόλαος Κριεζώτης, Βάσος Μαυροβουνιώτης, Σταύρος Λιακόπουλος και Χατζηστεφανής Βούλγαρης.
Στα τέλη Φεβρουαρίου 1826, το εκστρατευτικό αυτό σώμα αναχώρησε με 14 καράβια και στις αρχές Μαρτίου, έφτασε έξω απ’ τη Βηρυτό. Όταν αποβιβάστηκαν στην ξηρά, οι άνδρες του σώματος κατέλαβαν έναν παραθαλάσσιο πύργο και μερικά σπίτια και άρχισαν τις λεηλασίες.
Ο Μπεσίρ, ήρθε σε επαφή με τους επικεφαλής των Ελλήνων και ζήτησε τις πληρεξούσιες επιστολές από την Κυβέρνηση, τις οποίες εκείνοι δεν διέθεταν.

Ο Λιβανέζος εμίρης απαίτησε άμεση αποχώρηση των Ελλήνων, κάτι που έγινε. Στις 25 Μαρτίου 1826, οι άτακτοι αυτοί οπλοφόροι έφυγαν από τον Λίβανο και κατευθύνθηκαν προς την Κύπρο, όπου άρχισαν να αρπάζουν ζώα και τροφές, τρομοκρατώντας Έλληνες και Τούρκους κατοίκους. Έπειτα, ενεργώντας σαν πειρατές, έπιασαν ένα αυστριακό καράβι στα παράλια της Κιλικίας, γεμάτο χρυσοΰφαντα υφάσματα του Χαλεπίου και άλλα συριακά χειροτεχνήματα. Τελικά, επέστρεψαν στην Ελλάδα και έτσι έληξε άδοξα η εκστρατεία του Λιβάνου.

Μια τελική αποτίμηση
Σαν ιδέα και σαν σχέδιο «επί χάρτου», η εκστρατεία του Λιβάνου φαινόταν εξαιρετική. Αντιπερισπασμός στους Τούρκους και ενίσχυση των επαναστατημένων Ελλήνων με χιλιάδες Λιβανέζους ιππείς. Η αναβλητικότητα, η έλλειψη αποφασιστικότητας και άλλοι, άγνωστοι σε μας παράγοντες, είχαν σαν αποτέλεσμα να μην γίνει η εκστρατεία με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά με πρωτοβουλία κάποιων οπλαρχηγών.

Δεν υπήρχε καμία οργάνωση, ανάμεσα στους στρατιώτες που πήραν μέρος φαίνεται ότι ήταν πολλοί καιροσκόποι – τυχοδιώκτες, ενώ δεν υπήρχε και κανένας ηγέτης, ανάμεσα στους επικεφαλής, να απαγορεύσει και να σταματήσει το πλιάτσικο στον Λίβανο και τη Συρία. Στο περιθώριο της εκστρατείας αυτής είχαμε και ένα… love story!
Στην Κέα, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, γνώρισε την δεκαεξάχρονη και εγκυμονούσα. Ελέγκω, κόρη του έμπορου Γεώργιου Ιωαννίτη, την οποία ερωτεύτηκε. Την απήγαγε με τη θέλησή της, ενώ μετά την επιστροφή του από τον Λίβανο την παντρεύτηκε!

Εκείνο που προκύπτει σαν τελικό συμπέρασμα, είναι ότι μια σημαντική ελληνική δύναμη, φθειρόταν για μήνες, σε άσκοπες περιπλανήσεις και πειρατικές ενέργειες, την ίδια ώρα που Τούρκοι και Αιγύπτιοι ετοίμαζαν συντονισμένα και μεθοδικά τα τελευταία πλήγματα κατά του Μεσολογγίου…

Πηγές: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ», τ. ΙΒ’, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ», ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 1993.                         

Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 7:14 μ.μ. 0
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Του Τζον Λόϋντ & Τζον Μιτσινσον
Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο οποίος γεννήθηκε το 310 π.Χ., περίπου 1.200 χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο.

 Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος

 Ο Αρίσταρχος δεν υποστήριξε μόνο οτι η Γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο. Υπολόγισε τα σχετικά μεγέθη και τις σχετικές αποστάσεις της Γης, της Σελήνης και του ‘Ηλιου κι έκανε τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ουράνια σφαίρα, αλλά ένα σύμπαν που είναι σχεδόν άπειρο. Κανείς ωστόσο δεν του έδωσε

μεγάλη σημασία.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του εκτός του ότι σπούδασε στο Λύκειο της Αλεξάνδρειας.
Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος αναφέρθηκε κάποτε στον Αρίσταρχο χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο που είχε «βαθιά γνώση όλων των κλάδων της επιστήμης».

 Ο Αρίσταρχος εφηύρε επίσης ένα ημισφαιρικό ηλιακό ρολόι.
Το έργο του «Περί των μεγεθών και των αποστημάτων ηλίου και σελήνης», είναι το μοναδικό που έχει διασωθεί.
Δυστυχώς σε αυτό δεν περιλαμβάνεται η ηλιοκεντρική του θεωρία.
Σε εμάς έγινε γνωστή μέσω του Αρχιμήδη, ο οποίος σε ένα κείμενό του αναφέρεται στις θεωρίες του Αρίσταρχου, εκφράζοντας της διαφωνία του με αυτές.
Ο Κοπέρνικος γνώριζε τις θεωρίες του Αρίσταρχου όπως αποδεικνύεται από το χειρόγραφο του μνημειώδους βιβλίου του, «Σχετικά με τις περιστροφικές κινήσεις των ουράνιων σωμάτων», στο οποίο ο Κοπέρνικος μνημόνευε τον διορατικό Έλληνα επιστήμονα.
Ωστόσο, όταν το βιβλίο εκδόθηκε το 1514, δεν περιείχε καμία αναφορά στον Αρίσταρχο.
Κατά πάσα πιθανότητα ο εκδότης φοβήθηκε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να υπονόμευε το κύρος του βιβλίου ως πρωτότυπου έργου.



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά

Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 1:21 π.μ. 0

Οι Κομπογιαννίτες, οι ξακουσμένοι αυτοδίδακτοι γιατροί από το Ζαγόρι, είναι γνωστοί και με άλλα ονόματα, όπως Ματσουκάδες, Βικογιατροί, Σακκουλαραίοι, Κα-ταφιανοί, Ζαγοριανοί.

 Έγιναν ξακουστοί για τις καταπληκτικές επιτυχίες τους, με την ιατρική ικανότητα τους και η φήμη τους έφτασε μέχρι τα σουλτανικά παλάτια. Ήταν αυτοδίδακτοι γιατροί και όλοι ήταν από το Ζαγόρι. Ήταν ένα «είδος αδελφότητος», όπου ο πατέρας δίδασκε την τέχνη και τα μυστικά της στο γιο του, ο οποίος και τον διαδεχόταν. Αυτοί οι εμπειρικοί γιατροί διέπρεψαν κατά τους προ και μετά την Επανάσταση χρόνους, και κατά μία παράδοση ασκούσαν το έργο τους από το 1690. Γύριζαν παντού: Θράκη, Μακεδονία, Βουλγαρία, Σερβία, Μ. Ασία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο. Ήταν φημισμένοι σ’ όλα τα Βαλκάνια. Οι Βικογιατροί ήταν κυρίως από τα χωριά: Λιασκοβέτσι, Τσεπέλοβο, Φραγγάδες, Πάπιγκο, Σκαμνέλι, Καλωτά, Δόλιανη, Μανασή, Τζωντήλα, Κουκούλι, Νεγάδες, Ανω Πεδινά, Μονοδένδρι και Καπέσοβο. Οι Κομπογιαννίτες γύριζαν παντού έφιπποι και πάντοτε είχαν μαζί τους σακούλες με βότανα (Σακκουλαραίοι). Φορούσαν «μέλαιναν και μαλλιαράν σεγκούναν» και έδεναν με πράσινη ταινία «την εις δασείς πλοκάμους κυμαίνουσαν χαίτην των». Πάντοτε από το μπράτσο τους κρεμόταν «οζώδης ράβδος», ματσούκι, γι’ αυτό και τους έλεγαν ματσουκάδες ή ματσουκάρηδες. Όπου πήγαιναν τους γινόταν υποδοχή, με φωνές και υπόκρουση από κουδουνίσματα, ζουρνάδες, ποδοβολητά αλόγων και ο κόσμος έτρεχε να τους καλωσορίσει.

 Ο Αλ. Σούτσος, που τους διακωμωδεί, με τους στίχους του, τους περιγράφει πολύ παραστατικά:
Καλός γιατρός πουλώ ζωή 
ποιος θέλει, ποιος θα πάρη… 
Ήρθε ο μέγας γιατρός, 
ήρθε ο μέγας χειρούργος 
ήρθε ο εξοχότατος… 

Οι Κομπογιαννίτες, όπως γράφει και ο Πουκεβίλ, διακρίνονταν για την επιδεξιότητα τους στις περιεσφιγμένες κήλες και στις κήλες. Ήξεραν ακόμη να χειρουργούν τον καταρράκτη και οι πιο ικανοί, ακόμη και πέτρες του νεφρού! Ήταν τέτοια η επιτυχία τους, στε μπορούσαν να εκπλήξουν και ικανούς χειρουργούς. Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1790, ο Γάλλος πρόξενος στην Αθήνα, Φωβέλ, προσέτρεξε σε Κσμπογιαννίτη για να του εγχειρήσει την κήλη! Οι Κομπογιαννίτες ανεξάρτητα από την πληρωμή που θα συμφωνούσαν να πάρουν για την εγχείρηση, κρατούσαν πάντοτε και το σάκκο της κήλης. Τον φούσκωναν και τον κρεμούσαν σε καλάμι και οι βοηθοί τους ανεμίζοντας το καλάμι με τους σάκκους, φώναζαν: – Να ο μεγάλος γιατρός, ο μεγάλος κηλοθεραπευτής, ο εξοχώτατος σπασογιατρός, που έχει (τόσους) σάκους από κήλες, περίφημα χειρουργημένες. Διαφήμιση της εποχής. Η περίφημη Χαράδρα του Βίκου, που όσοι την διασχίσαμε χαρήκαμε την ομορφιά της και τους φανταστικούς σχηματισμούς των βράχων, είναι ανεξάντλητη πηγή φαρμακευτικών βοτάνων.

Ο γιαννιώτης Καθηγητής της Βοτανολογίας του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης, αείμνηστος Κ. Γκανιάτσας, με ομάδα φοιτητών που

κατέγραψε 219 φυτά, που φύονται στη Χαράδρα του Βίκου. Τα 52 τα χαρακτηρίζει δηλητηριώδη. Οι Κομπογιαννίτες που γνώριζαν τις θεραπευτικές ιδιότητες τους, συνέλεγαν βότανα από τη χαράδρα του Βίκου, που τα χορηγούσαν στους ασθενείς. Τα φύλαγαν σε μεγάλα μαντήλια δεμένα με κόμπο και βέβαια ήταν μυστικό. Κέρδιζαν πολλά χρήματα και δεν ήταν όλοι «τσαρλατάνοι». Κάποιοι απ’ αυτούς υπήρξαν και ευεργέτες, όχι μόνο των συγγενών και συγχωριανών, αλλά και του Ζαγορίου. Μεταξύ αυτών διακρίθηκε ο Πανταζής Εξάρχου από το Λιασκοβέτσι, του οποίου «ο υιός Κων/νος παρακολουθήσας (1784) Φιλιππουπολίτας εμπόρους ροδελαίου εις Ινδίας… συνεργήσας και προς προαγωγήν της Ορθοδοξίας εν Καλκούτη» ίδρυσε εμπορικούς οίκους και ο γιος του διηύθυνε εκεί «εμπορικόν δικαστήριον». Ο καπεσοβίτης Πασχάλογλου «χρημάτισε ιατρός» 4 Σουλτάνων και μυστικοσύμβουλός τους, ευεργέτησε πολλούς. Το 1821 φυλακίστηκε και αργότερα πέθανε από δυσεντερία. Μαρτυρικό θάνατο βρήκε στη φυλακή, 1821, και ο Καπεσοβίτης, εμπειρικός γιατρός Κ. Βρούζος. Πρακτικοί γιατροί ήταν και από κάποια χωριά της Β. Ηπείρου. Αναφέρω τον Ευάγγελο Ζάππα, τον μέγα ευεργέτη, «που έσωσε στην επανάσταση κόσμο και κόσμο τραυματιών, πριν εγκατασταθεί στο Βουκουρέστι, όπου χάρις στη χειρουργική του ικανότητα κατόρθωσε να διαπρέψει». Στον Ζάππα τη χειρουργική δίδαξε στα στρατόπεδα της Επαναστάσεως ο συμπατριώτης του εμπειρικός γιατρός Πάνος Παναγιώτου».

Υπάρχουν πολλές ευτράπελες διηγήσεις για τους Κομπογιαννίτες, όπου φαίνεται η επιδεξιότητα τους, αλλά και η ευφυΐα τους, όπως με τον κομπογιαννίτη Καραβέλα: Η σουλτάνα ήταν έγκυος και ο σουλτάνος ήθελε να μάθει αν είναι αγόρι – για διάδοχο- ή κορίτσι. Οι γιατροί του δεν μπορούσαν να κάνουν πρόγνωση, γιατί θα τους έπαιρνε το κεφάλι, αν δεν το πετύχαιναν! Ο Σουλτάνος είχε ακούσει πολλά καλά για τον κομπογιαννίτη Καραβέλα και τον κάλεσε να τον ρωτήσει. Ο Καραβέλας δεν τάχασε. Ζήτησε να δη την σουλτάνα. Τρομερή αξίωση! Όταν εμφανίστηκε η σουλτάνα της ζήτησε να περπατήσει στον οντά και μετά είπε: Πολυχρονεμένε μου, πρώτη φορά βλέπω τέτοιο πράγμα. Όταν πάει προς τα εκεί φαίνεται ότι θα κάνει αγόρι, κι όταν έρχεται προς τα εδώ δείχνει για κορίτσι! Μια μέρα ο σουλτάνος τον καλεί και με μεγάλη αγωνία πηγαίνει στο σεράι, και του αναγγέλλει ότι η σουλτάνα γέννησε δίδυμα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι! Πέρασε μεγάλη αγωνία -ζωή ή θάνατος- αλλά μεγάλη ήταν και η αμοιβή του.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «το Ζαγόρι μας» (Ιούλιος 2012)
Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 6:01 π.μ. 0


loading...

Στα Ηλιούγεννα, τη γιορτή της γέννησης του θεού Ήλιου, αλλά και στον ίδιο τον Θεό Ήλιο, που απεικονιζόταν να οδηγεί ένα έλκηθρο με φτερωτά άλογα, εντοπίζονται στην αρχαία Ελλάδα οι καταβολές των σύγχρονων γιορτών των Χριστουγέννων και της γιορτής του Αγίου Βασιλείου. Ήταν τότε που ρίζωσε η παράδοση γνωστών εθίμων, τα οποία συνεχίστηκαν στην πορεία του χρόνου, διαφοροποιήθηκαν ή διατήρησαν βασικά χαρακτηριστικά και συνοδεύουν σήμερα το γιορτινό τραπέζι των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

 Η πιο γνωστή σχετική καταβολή από την αρχαία Ελλάδα είναι τα χοιροσφάγια τον Δεκέμβρη, ενώ το αρχαίο γιορτινό... μενού συμπεριλάμβανε ακόμη τις ομματιές (έντερο γεμισμένο με συκωταριές και ρύζι), το γεμιστό στομάχι χοίρου και ένα γλυκό από το αίμα του. Αργότερα εμφανίστηκε το χριστόψωμο με μαγιά από ξερό βασιλικό αλλά και οι βασιλόπιτες, πρώτα οι αλμυρές και μετά οι γλυκιές.
«Στην αρχαία Ελλάδα γίνονταν την ίδια περίοδο διάφορες γιορτές. Ένα έθιμο που δεν έχει σχέση ακριβώς με το φαγητό ήταν τα Ηλιούγεννα που συμβόλιζε τη γέννηση του Ήλιου. Άλλωστε, αργότερα, ο προφήτης Ηλίας εμφανιζόταν με ένα έλκηθρο με φτερωτά άλογα και πήρε τη θέση του θεού Ήλιου που οδηγούσε το έλκηθρο, όπως ο Αη Βασίλης» εξηγεί στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο σεφ Νίκος Φωτιάδης. Διευκρινίζει, παράλληλα, ότι πολλά από τα στοιχεία και τα έθιμα που συναντώνται στην αρχαιότητα, εξελισσόμενα κατά τη διάρκεια του χρόνου, έδωσαν τη θέση τους στα πρόσωπα και τα γεγονότα της χριστιανικής θρησκείας.
Τα χοιροσφάγια και η γουρουνοχαρά

 Για τα χοιροσφάγια ο κ. Φωτιάδης τονίζει ότι η σφαγή ενός τόσο μεγάλου ζώου, όπως το γουρούνι, δεν ήταν απλή υπόθεση αλλά σημαντικό γεγονός, άρρηκτα συνδεδεμένο με την οικιακή οικονομία. «Όλη η οικογένεια, όλο το χωριό συμμετείχε σε αυτή την τελετή που είχε χαρακτηριστικά γιορτής. Αυτός είναι και ο λόγος που το έθιμο λεγόταν και λέγεται μέχρι σήμερα και γουρουνοχαρά. Μάλιστα, τότε εκμεταλλεύονταν τα πάντα από το χοιρινό, δεν άφηναν τίποτε να πάει χαμένο. Έτσι, από την αρχαιότητα μέχρι και το 1970, έφτιαχναν και ένα γλυκό από το αίμα του χοιρινού, το οποίο είναι καταγεγραμμένο στην Άνω Σύρο, ωστόσο απαγορεύτηκε και λόγω θρησκείας και λόγω υγιεινής», προσθέτει.

 Οι ομματιές ή αιμματιές φτιάχνονταν και εκείνες με έντερο από τον χοίρο, γεμισμένο με συκώτια και ρύζι. Τα βυζαντινά χρόνια απαγορεύτηκε από την εκκλησία η προσθήκη αίματος, όμως η παρασκευή τους συνεχίστηκε αργότερα χωρίς αίμα. Ένα παρεμφερές έθιμο που διατηρείται και σχετίζεται με το φαγητό είναι η Μπάμπω στον βόρειο Έβρο και είναι ουσιαστικά γεμιστό στομάχι χοίρου.
Το ροζ γουρουνάκι και ο μαύρος χοίρος του Εύμαιου

 Το χοιρινό, ωστόσο, που φαίνεται να κυριαρχεί στο εορταστικό τραπέζι των ημερών εδώ και εκατοντάδες χρόνια στον ελλαδικό χώρο, δεν προέρχεται από το γνωστό σε όλους σήμερα γουρουνάκι. «Τα χοιρινά που έχουμε στην Ελλάδα πλέον είναι αυτά που ήρθαν με τη βοήθεια Μάρσαλ. Το ροζ γουρουνάκι δεν είναι το τοπικό γουρούνι που ζούσε στην αρχαία Ελλάδα», σχολιάζει ο κ. Φωτιάδης.

Θυμίζει, άλλωστε, ότι όταν ο πιστός βοσκός του Οδυσσέα, ο Εύμαιος, τον αναγνώρισε κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη, ο ίδιος έβοσκε ένα κοπάδι μαύρων χοίρων. «Αυτόν τον αυτόχθονα, τον γηγενή, ελληνικό χοίρο πήραν αργότερα οι Ισπανοί και οι Σικελοί, την εποχή των αποικιών και είναι το ίδιο είδος που εμφανίστηκε πολύ μετά με την ονομασία 'hamon iberico', δηλαδή στα ελληνικά, ιβηρικό χοιρινό», τονίζει χαρακτηριστικά.

 Στα χρόνια μας πια, στην πατρίδα μας, όπως αναφέρει, κάποιος παραγωγός από την Καλαμπάκα κατάφερε να διασώσει μερικά ζώα του είδους και σιγά σιγά και άλλοι ξεκίνησαν την ίδια εκτροφή. Σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια έγιναν διαδικασίες ενδυνάμωσης του DNA, καθώς τα ζώα είχαν εκφυλιστεί με την πάροδο των χρόνων και πλέον η καθαρότητα του γενετικού τους υλικού αγγίζει το 95%. «Θα ήταν πολύ καλό να γίνει ο μαύρος χοίρος το εθνικό μας προϊόν διότι πρόκειται για ένα είδος πιο υγιεινό, αφού είναι προσαρμοσμένο και εγκλιματισμένο στις συνθήκες της Ελλάδας και δεν χρειάζεται αντιβιώσεις», σχολιάζει ο σεφ.
Το χριστόψωμο με μαγιά από ξερό βασιλικό

 Ένα ακόμη παρασκεύασμα που, βέβαια, δεν έχει ρίζες στην αρχαία Ελλάδα, αλλά είναι συνδεδεμένο με την ελληνική χριστουγεννιάτικη παράδοση, είναι το χριστόψωμο. «Παραδοσιακά το χριστόψωμο το έφτιαχναν από μια μαγιά από ξερό βασιλικό και όχι από τη μαγιά που ξέρουμε. Αυτό το έφτιαχναν φυλές όπως οι Σαρακατσαναίοι και οι Βλάχοι, ενώ συναντάται και στην Κεφαλλονιά», τονίζει.

 Και προσθέτει: «Σε άλλες, όμως, περιοχές της Ελλάδας υπάρχουν αντίστοιχα αρτοσκευάσματα που διαφοροποιούνταν ανάλογα με την πείρα των παρασκευαστών τους και τα υλικά που ήταν διαθέσιμα. Για παράδειγμα, στην Κρήτη χρησιμοποιούνταν ακριβά υλικά όπως το ροδόνερο, το σουσάμι, το μέλι, η κανένα και τα γαρύφαλλα. Πάντα όλα αυτά συνοδεύονταν από κάποιες ευχές, από κάποια λόγια τα οποία λέγανε οι πιστοί για να πάει καλά η επόμενη χρονιά».
Κοτόσουπα από τη γέρικη κότα, λαλάγγια και αλμυρή βασιλόπιτα

 Ιδιαίτερα δημοφιλές πιάτο στην ελληνική επαρχία για το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν, επίσης, η κοτόσουπα από τη γέρικη κότα. Η σούπα αυτή θεωρούνταν αρκετά δυναμωτική και κατάλληλη να 'εισάγει' τον καθένα στο κυρίως, γιορτινό πιάτο, εκείνο με το χοιρινό. «Αργότερα ήρθε η γαλοπούλα, ο κούρκος όπως λέμε στη Μακεδονία», επισημαίνει ο κ. Φωτιάδης, ο οποίος δεν παραλείπει να αναφέρει και τα λαλάγγια, ένα είδος τηγανίτες, ζυμωμένες σαν χοντρό μακαρόνι και τηγανισμένες είτε ολόκληρες, είτε διπλωμένες, είτε γλυκές, είτε αλμυρές.

 «Την περίοδο εκείνη και οι βασιλόπιτες δεν είχαν τη μορφή που έχουν σήμερα. Ήταν αλμυρές και όχι γλυκιές. Για παράδειγμα, η βασιλόπιτα των Ποντίων έχει κιμά και ξερά φρούτα. Υπήρχε και άλλη βασιλόπιτα με τυρί, ωστόσο δεν υπάρχει κάτι τέτοιο σήμερα. Αλμυρές βασιλόπιτες έφτιαχναν και στην Ήπειρο. Πέρσι είχαμε κάνει μια αναβίωση στην Καβάλα και παρουσιάσαμε κάποιες από αυτές τις πίτες που συνοδεύονταν είτε με ρόδια, είτε με καρύδια, για να δείξουν όσοι τις παρασκεύαζαν τον πλούτο που είχαν σε υλικά αλλά και για να εκφράσουν ευχές για το σπίτι και την οικογένεια», σημειώνει.

 Σήμερα, πλέον, το ενδιαφέρον για την παραδοσιακή κουζίνα φαίνεται να ξυπνά και πάλι και γίνεται μια προσπάθεια να αναδειχτούν οι συνήθειες του τόπου και τα εδέσματα που σχετίζονται με αυτές. «Δεν έχουμε μάθει σαν λαός να τρεφόμαστε με άλλου είδους φαγητά. Μάθαμε να στηριζόμαστε στην παράδοση που περνά από τη μια γενιά στην άλλη, χωρίς αυτό να είναι πάντα συνειδητό. Μυρωδιές και αρώματα από το χωριό, από τις γιαγιάδες, έρχονται και πάλι στο νου. Ζωντανεύουν όταν βρισκόμαστε στα ίδια μέρη και μας θυμίζουν πράγματα από την εποχή που μεγαλώσαμε», λέει ο Νίκος Φωτιάδης και αποκαλύπτει ότι φέτος θα μαγειρέψει μαύρο χοίρο με κάστανα και σάλτσα μαυροδάφνης.

Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »

blogsitegr στις 4:01 π.μ. 0
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Η ενασχόληση με τη μαγειρική είναι μια αγαπημένη συνήθεια για πολλούς, που την χρησιμοποιούν άλλοι για τη διεκπεραίωση μιας απλής συνταγής και άλλοι για να παρουσιάσουν ένα μικρό έργο τέχνης, στο πιάτο.

  Λίγοι γνωρίζουν ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν οι πρώτοι που μελέτησαν ενδελεχώς την έννοια της απόλαυσης του φαγητού.


 Η εφεύρεση της λέξης «γαστρονομία» (δηλαδή κανόνες του… στομαχιού, από τις λέξεις γαστήρ και νόμος) ανήκει στον πρώτο σεφ της ιστορίας, στον Συρακούσιο Αρχέστρατο.

 Ο διάσημος ποιητής και φιλόσοφος έζησε τον 4ο αι. π.Χ. και ήταν ο πρώτος που μελέτησε τους κανόνες περί ορέξεως. Στο περίφημο ποίημά του με τίτλο «Ηδυπάθεια» ο ποιητής ξεναγεί με γλαφυρές λεπτομέρειες τον αναγνώστη στα μυστικά της αρχαιοελληνικής κουζίνας, αφιερώνοντας ολόκληρα κεφάλαια στο ψάρι, στα όσπρια και στο κρασί – με άλλα λόγια στα τρόφιμα που χαρακτηρίζουν ως σήμερα την ελληνική διατροφή. Ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε την μαγειρική ως τέχνη και οι βασικοί του κανόνες ήταν οι εξής:

 Αγνά υλικά για την παρασκευή φαγητού.

 Αρμονία των υλικών μεταξύ τους.

 Όχι στις βαριές σάλτσες και στα καυτερά υλικά. Καλύπτουν και δεν αναδεικνύουν τις επιμέρους γεύσεις.

 Καρύκευμα του πιάτου με μέτρο έτσι ώστε να υπάρχει αρμονία των γεύσεων και των αρωμάτων του φαγητού. syntages-matigr
Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Διαβάστε περισσότερα »
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Δείτε κι εδώ

loading...