Και οι Ελβετοί έχουν άπειρα όπλα, γιατί δεν συμβαίνουν μακελειά όπως στις ΗΠΑ?

Οι ΗΠΑ με το πρόβλημα των όπλων της

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Σχόλιο MATI GR: Πριν διαβάσετε το άρθρο, θα θέλαμε να δώσουμε την δική μας οπτική για το θέμα.

Η Ελβετία έχει μια συνοχή, αν όχι ως χώρα, σε περιοχές έστω. Η ΗΠΑ δεν έχουν καμία συνοχή. Χώρα μεταναστών άλλωστε, όπου άνθρωποι από όλη την Γη, κατοικούν εκεί. 
Για να γίνουν όλοι αυτοί ένα έθνος με όλη την σημασία της λέξης, θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός... 

Εμείς οι Έλληνες για να γίνουμε ένα έθνος, χιλιάδες χρόνια εσωτερικής βίας πέρασαν κι ας είχαμε την ίδια ηθική σε όλες τις Ελληνικές περιοχές. Στις ΗΠΑ, είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθούν οι άνθρωποι με διαφορετικές κουλτούρες. Δείτε τι γίνεται στην Μέση Ανατολή... Σφάζονται άνθρωποι, που ζουν χιλιάδες χρόνια μαζί. Όλη αυτή η διαφορετικότητα, παράγει αρνητισμό εκ φύσεως (δυστυχώς) κι ας η παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο

Ένας άλλος λόγος για την βία των ΗΠΑ είναι το Χόλιγουντ. Λίγες οι ταινίες που δεν έχουν ανατινάξεις, φόνους και βία σε όλες της τις εκδοχές. Ταινίες χωρίς νοήματα, που παράγονται μόνο για να καθοδηγούν, να προγραμματίζουν ή να υπνωτίζουν μάζες.

Στο κάδρο των εξηγήσεων, μπαίνουν και οι άστεγοι...
Οι άστεγοι των ΗΠΑ δεν είναι σαν τους δικούς μας εδώ. Δεν είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά για να ρυθμίσουν την ζωή τους. Όχι. Είναι άνθρωποι που δεν αντέχουν αυτόν τον τρόπο ζωής του "Νέου Κόσμου". Τον τρόπο δηλαδή, του "τρέχω όλη μέρα σαν μηχάνημα για να πληρώνω λογαριασμούς, χάνοντας τον εαυτό μου". Όταν δεν αντέχεις, θα εκτονωθείς κάποια στιγμή άσχημα και συνήθως, βίαια

 Τα αποτελέσματα της πολυπολιτισμικότητας λοιπόν, των βίαιων παραστάσεων καθημερινά από την "έβδομη τέχνη", και η βάρβαρη καθημερινότητα, κάνει τους αμερικάνους να παίρνουν ένα μυδράλιο και να θερίζουν ανθρώπους σαν σε βιντεοπαιχνίδι... Όλα τα άλλα περί νομοθεσίας όπλων, τα ακούμε βερεσέ...
----

Οι υπέρμαχοι της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ υποδεικνύουν συχνά την Ελβετία ως παράδειγμα για το πώς μπορείς να έχεις τόσα όπλα στον γενικό πληθυσμό σου και να επικρατεί μια σχετική κοινωνική ηρεμία.
Και μιλάμε για μια χώρα που έχει πληθυσμό 8,3 εκατ. ανθρώπων και περισσότερα από 2 εκατ. όπλα να κυκλοφορούν ανάμεσά τους! Και παρόλα αυτά σχεδόν τίποτα δεν συμβαίνει. Το 2016, ας πούμε, έλαβαν χώρα μόλις 47 απόπειρες ανθρωποκτονίας με όπλο, παραμένοντας μια από τις χώρες της υφηλίου με τον μικρότερο δείκτη ανθρωποκτονιών. Και η Ελβετία έχει να δει μακελειό από το 2001, όταν ο Friedrich Leibacher σκότωσε 14 ανθρώπους πριν αυτοκτονήσει.
Τι κάνει λοιπόν σωστό η Ελβετία και κρατά τον πληθυσμό της ικανό να φέρει όπλα και να τα χειρίζεται σωστά; Σύμφωνα με τη μελέτη του «Business Insider», όλα έχουν να κάνουν με τη μακρά ιστορία οπλοκατοχής της Ελβετίας, αλλά και τους αυστηρούς νόμους που έχουν να κάνουν με τη χρήση των όπλων.
Η Ελβετία έχει όπως ξέρουμε πλούσια παράδοση πολεμικής ουδετερότητας,

καθώς δεν έχει εμπλακεί σε διεθνή κρίση και πόλεμο από το 1815. Μόνο που ουσιαστικά είναι «ένοπλη ουδετερότητα», αυτό είναι το επίσημο δόγμα της Ελβετίας, καθώς η οπλοκατοχή είναι μια πατριωτική πράξη για την εθνική άμυνα, την ίδια ώρα που η στράτευση παραμένει υποχρεωτική. Οι περισσότεροι είναι εξάλλου πολιτοφύλακες, ένα εθνικό καθήκον απέναντι στην πατρίδα τους.

Και η Ελβετία είναι παθιασμένη με το να μάθουν οι πολίτες της να χρησιμοποιούν σωστά τα όπλα τους, φιλοξενώντας ας πούμε κάθε χρόνο διαγωνισμούς σκοποβολής για παιδιά 13-17 ετών.
Όσοι κρίνονται υγιείς μεταξύ 18-34 ετών υπηρετούν την κληρωτή τους θητεία και μπορούν να φέρουν μετά όπλο, αν πάρουν όμως επίσημη άδεια. Και πολλοί την παίρνουν, είναι η αλήθεια, καθώς το 2000 περισσότερο από το 1/4 του πληθυσμού έφερε όπλα για στρατιωτική ή αστυνομική χρήση. Στις αιματοβαμμένες ΗΠΑ το αντίστοιχο νούμερο (όπλων που φέρονται από αστυνομικούς και ένοπλους φρουρούς) κυμαίνεται μόλις στο 5%. Γι’ αυτό και τα μισά όπλα που βρίσκονται στα χέρια των πολιτών της Ελβετίας είναι στρατιωτικά τουφέκια και όχι πιστόλια.
Αλλά και οι έμποροι όπλων υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς αναφορικά με τους πελάτες τους και οι άδειες που κατέχουν είναι αποκλειστικά τοπικές. Κάθε όπλο που πωλείται εγγράφεται στο μητρώο του καντονιού και όσοι το φέρουν μπορεί να υποβληθούν ακόμα και σε ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη ή να ελεγχθούν με πολλούς ακόμα τρόπους, ανάλογα το καντόνι, για το καθεστώς της καταλληλότητάς τους. Ένα μοντέλο το οποίο κοιτούν πια αρκετές αμερικανικές πολιτείες.
Με δυο λόγια, κάθε Ελβετός που έχει καταδικαστεί για έγκλημα, παλεύει με κάποιον εθισμό ή έχει «βίαιο και επικίνδυνο ιστορικό» δεν θα πιάσει ποτέ όπλο στα χέρια του. Κάθε κάτοχος πρέπει να περάσει από εξέταση για το αν ξέρει να γεμίζει και να πυροβολεί το όπλο του πριν ακόμα πάρει στα χέρια του οποιαδήποτε άδεια.

Και όσοι έχουν βέβαια όπλο απαγορεύεται να το γυροφέρνουν ελεύθερα, εκτός και αν είναι αστυνομικοί ή πολιτοφύλακες σε υπηρεσία. Κυνηγοί και όσοι πάνε για σκοποβολή, ας πούμε, επιτρέπεται να φέρουν πάνω τους όπλο αποκλειστικά από το σπίτι τους ως το δάσος ή το πεδίο βολής. Ακόμα κι έτσι όμως, τα τελευταία χρόνια η Ελβετία περνά συνεχώς αυστηρότερους ομοσπονδιακούς νόμους αναφορικά με την οπλοκατοχή, που μειώνουν ακόμα περισσότερο τη βία που συνδέεται με τα όπλα. Και μειώνει ακόμα και τον αριθμό των ενόπλων δυνάμεών της.
Εκεί λοιπόν που το 2007 η Ελβετία ήταν η τρίτη χώρα σε αναλογία πολιτικών όπλων (46 στους 100 κατοίκους), πίσω μόνο από τις ΗΠΑ (89) και την Υεμένη (55), το ποσοστό της εκτιμάται σήμερα σε 1 πολιτικό όπλο ανά 4 κατοίκους.
Το παράδειγμά της δεν είναι φυσικά τέλειο, καθώς συνεχίζει να έχει έναν από τους υψηλότερους ευρωπαϊκούς δείκτες βίας που συνδέεται με τα όπλα, αν και η πλειονότητα αυτών των εγκλημάτων είναι αυτοκτονίες.

Το 2015 η Ελβετία υπολόγισε πως μόλις το 11% των πολιτών της (πολιτοφυλάκων) κρατούν το στρατιωτικό τους όπλο στο σπίτι…
Δείτε κι εδώ

loading...

Αρχική σελίδα του MATI GR

Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά

Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste

την διεύθυνση